Prof. Dr. C.H. Brants-Langeraar

Christine Harriet Langeraar werd geboren in juni 1948 in het Engelse Durham. Haar vader was Abraham Langeraar (1917-1973), zoon van Wijnand Cornelis. Hij was vernoemd naar zijn grootvader van moeders zijde Abraham Kater (tr.Rachel Kater-Kollen).

Abraham Langeraar volgde in/na de oorlog in Engeland de officiersopleiding van het Britse leger. In Engeland leerde hij ook zijn vrouw kennen, de Engelse Florence Stratton.    Hij diende als verbindingsofficier onder meer in Indië. Uiteindelijk vestigde hij zich in Engeland en werd later aangesteld als directeur Europa van de Cleveland Twist Drill Co. in Peterhead, Schotland.        Abraham was een broer van Schout-bij-nacht W.Langeraar.

Christine H. Langeraar woonde tot haar dertiende in Engeland en daarna in Amsterdam. Vanaf 1966 volgde zij de opleiding tot journalist aan de School voor de Journalistiek in Utrecht. Zij trouwde met mede student Kees Brants. Vervolgens werkte zij als redacteur bij Associated Press.                      Begin jaren ’70 ging zij weer studeren: criminologie en rechten aan de universiteit in  Amsterdam.  brantslanger (WinCE)

In  1985 werd zij aangesteld bij het Willem Pompe Instituut voor Strafrechtswetenschappen van de Universiteit Utrecht.

Vanaf 1 april 1997 was zij in Utrecht hoogleraar straf- en procesrecht.      Tot zij in juni 2013 met emeritaat ging.

 

 

Advertenties

Schout-bij-Nacht Wijnand Langeraar

Afbeelding

Schout-bij-Nacht (Rear Admiral) Prof. ir. Wijnand Langeraar werd op 2-11-1915 in Amsterdam geboren als oudste zoon van Wijnand Cornelis Langeraar en Elizabeth Kater. Na de middelbare school opleiding in Haarlem gevolgd te hebben, ging hij in 1933 als adelborst naar de Marine in Den Helder.

www.SbN.W.L.

Over zijn verdere carrière en levensloop vertelde Wijnand Langeraar mij in 2001 het volgende.

In 1936 werd hij officier. In 1937 vertrok hij met de kruiser De Ruyter naar Nederlands Indie. Over die reis schreef hij in 1937, (samen met C. van der Stad) een boek met de titel: “Met Hr. Ms. De Ruyter naar Nederlandsch Indie”.

WL1937

foto door Wijnand Langeraar1937

In 1939 werd Langeraar overgeplaatst naar de mijnenlegger Abraham Crijnssen met standplaats Soerabaja. In mei 1940 werd hij naar Nederland teruggezonden. Vervolgens werd Langeraar op 5 mei 1940 officier op de mijnenveger Abraham van der Hulst. In de eerste oorlogsdagen waren de inspanningen van de Marine gericht op het tegen houden van de Duitsers op het IJsselmeer, met name uit Stavoren en bij Kornwerderzand. Op 15 mei 1940 is de eerste poging ondernomen om naar Engeland te ontsnappen en vervolgens is dat nog tot twee maal toe geprobeerd. Bij de derde keer is Wijnand Langeraar door de Duitsers krijgsgevangen genomen en heeft hij 4 jaar lang in krijgsgevangenschap doorgebracht aanvankelijk in Scheveningen en later in de gevangenis van Siegburg (Dld). Op 10 april 1945 werd hij door de Amerikanen bevrijd. Tot 22 mei 1945 fungeerde hij in Siegburg als tolk voor de Amerikanen. Op die dag vertrekt hij met een van de AmeWine Langeraar 1949 (Medium)rikanen gekregen auto naar huis in Nederland.

 

In 1946 werd Langeraar door de Marine weer naar Nederlands Indie gestuurd waar hij weer enige tijd in Indonesische wateren doorbracht. In februari 1946 werd hij in Batavia benoemd tot adjudant van de Lt.Gouverneur-Generaal Van Mook. In juli 1946 trouwde hij met Sophia Ida Bartlema, de dochter van de Nederlandse vlootpredikant.

Terug in Nederland volgde hij een studie aan de TH Delft en werd geodetisch ingenieur. Eind 1951 werd Langeraar benoemd tot navigatie officier op het vliegkampschip Hr.ms. Karel Doorman. Hij maakte de 2e reis naar West Indië mee. In sept. 1952 kreeg hij het commando over het ms. Ternate dat naar Nieuw-Guinea moest worden gebracht. Met hr.ms. Snellius kwam hij in 1954 in een zware cycloon terecht op weg van Nieuw-Guinea naar het dok in Brisbane. Bij de Marine heeft Langeraar zich o.a. bezig gehouden met de zeekaartering in de Indonesische archipel, rond Nieuw-Guinea, rondom Suriname en in Europese en internationale wateren.

In 1957 schreef Langeraar het boek: “Vereffeningsmethoden bij hydrografische waarnemingen”. En in 1959 het boek: “Meteorologie Nederlands Nieuw Guinea”; in 1967 gevolgd door: “Mens en Zee” en in 1969 verscheen: “Naar een internationale hydrografische kaart”. Inmiddels was Wijnand Langeraar chef Hydrografie bij de Marine geworden, eerst in de rang van Commandeur vervolgens in de rang van Schout-bij-Nacht.

HrMs.Luymes (Small)

Op de foto: rechts aan de zeekaarttafel SchoutBN Wijnand Langeraar. Op Hr.Ms. Luymes die in 1970 en 1971 voor oceanografisch onderzoek 2 jaar in het Caraibisch gebied verbleef.

Na zijn pensionering bij de Marine werd hij enige tijd professor aan de T.U. te Delft (afdeling scheepvaart). In 1974 hield Wijnand Langeraar zijn inaugurele rede aan de Technische Universiteit in Delft met als titel: “Luctor et emergo“.

Overige boeken die hij schreef: Inleiding navigatiekunde (1975); Industrial island in the North Sea (1976) en Surveying and charting of the seas ’84 Wlangeraar_2

Om te gaan samenwerken met Cousteau is Wijnand Langeraar vervolgens met zijn echtgenote naar Frankrijk verhuisd. Hij woonde met zijn gezin (hij had 4 kinderen) op een klein eilandje pal voor de Franse kust. Het beviel hem daar erg goed. Nadat zijn eerste vrouw S.I.Bartlema in 1986 in Frankrijk was overleden verhuisde Langeraar weer naar Nederland. Met zijn tweede vrouw, Ad Elgeti (weduwe van chirurg Hotse S. Bartlema), ging hij vervolgens in Belgie wonen en later weer in Nederland.

Een noodlottig ongeval maakte op 16 februari 2002 een einde aan het leven van ir. Wijnand Langeraar (86jr). Bij datzelfde ongeval is ook zijn echtgenote omgekomen. Langeraar was Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw; Officier in de Orde van Oranje-Nassau; en Drager van het Verzetsherdenkingskruis. (info: Wijnand himself aan mij + Picarta)

Overige functies van W.Langeraar: Vice-President Oceanografische Commissie van de UNESCO 1965-1967 en President 1967-1969;

Directeur-Gen. van de European Oceanic Association te Monaco (Eurocean) vanaf 1971;

Alg. directeur van het Ned. Maritiem Insituut te Rotterdam vanaf 1974.  =================================================

Wijnands broer heette Abraham Langeraar (*1917). Deze was getrouwd met een Engelse vrouw (F.Stratton). Zijn zuster heette Anna Langeraar (*1919) en zij was getrouwd met Henk Stefels.

Origineel d.d. 26 april 2008.

Overname op internet (zonder deze bronvermelding) is verboden ivm copyright. Dit verbod geldt ook voor marinematen.com en reuniepagina.com.  

De oudste Langeraar’s

Nogal wat Langeraar’s werden of worden ouder dan  80 of 90 jaar.

  • SchoutbNacht Wijnand Langeraar (1915-2002) werd 86 jaar.
  • Kapitein ter zee bd  Willem Langeraar (1919-nu) ouder dan 98.
  • Gerrit Langeraar 1818-1898
  • Wijnand Langeraar 1821-1904
  • Neeltje Langeraar  1866 – 1954
  • Adrianus Langeraar 1868-1952
  • Johannes Langeraar 1855-1940
  • Cornelis Langeraar 1856-1935
  • Gerrit Langeraar 1862-1943
  • Jan Langeraar 1873-1961
  • Leviena Sinke-Langeraar (Vlis.) 1904-2000
  • Jan-Hendrik Langeraar (Vlis) 1908- 1990
  • Joh. Christiaan Langeraar (G) 1890-1980
  • J.Gerrit Langeraar (Vlis.) 1910-2001
  • Johannes Ger. Langeraar (Zld) 1921-na 2001
  • Adriaan Hendrik Langeraar 1921->2010
  • Wijnand Tom Langeraar 1925-2008
  • Hannie (vdSande-) Langeraar 1921-2001
  • Johanna Catharina (Marissen-) Langeraar 1902-1986
  • Sophia Clasina (Wijdieks-)Langeraar 1905- >1985
  • Antje Kruijt-Langeraar  1924-2009
  • Guustaaf Langeraar 1927-2007

grafGL (Small)          IMG (Small)

graf GerritL.1818-1898

IMG_0863 (Small)

Graf van A.Langeraar (1868-1952)

en Cornelia Janknegt (1864-1941)

foto door langeraarjc

Kapitein ter zee Willem Langeraar

    willemL.wwwopac    Willem Langeraar (*1919), was kapitein ter zee bij de Koninklijke Marine.  In 1939 werd hij adelborst.  Op 13 mei 1940 voer adelborst Langeraar met het door de Marine gevorderde schip s.s. Phrontis vanuit IJmuiden naar Engeland (Dover). Aan boord van dit schip waren 850 Duitse krijgsgevangenen, voornamelijk parachutisten, die op last van de Ned.regering naar Engeland werden getransporteerd onder bewaking en begeleiding van circa 15 marine officieren (in opleiding). Bij het verlaten van de haven van IJmuiden werd het schip nog aangevallen door Duitse jachtvliegtuigen, echter zonder erge schade te veroorzaken.           (foto s.s. Phrontis)

phrontis.s.s

Langeraar vertelt over zijn reis met de s.s.Phrontis het volgende. Kort voor 13 mei 1940 werden 15 vrijwilligers / adelborsten aangewezen voor een speciale opdracht. Over de aard van de taak werd niets gezegd. Wij kregen de opdracht om binnen 1 uur gereed te zijn met geweer plus volle munitie, helm en lichte bepakking. Een uur later was de militaire bus daar en vertrokken wij richting zuid. Vliegveld De Kooy stond in lichterlaaaie door Duitse luchtaanvallen en wij kwamen uiteindelijk aan in IJmuiden. Voor het donker werd arriveerde een trein met 850 Duitse krijgsgevangenen waarvan 50 gewonden. Die brachten wij naar de kelders onder de visafslagruimten waar wij hen bewaakten. In de vooravond vertrok het passagiersschip de s.s.”Van Rensselaer” van de KNSM, afgeladen met vrouwen en kinderen van KNSM personeel dat in West Indie dienst deed. Dit schip liep buiten IJmuiden op een Duitse mijn. Er was 1 dode, de kapitein. De hele lading mensen moesten wij ook opvangen voordat zij ’s nachts konden worden afgevoerd. Bij het ochtengloren van 13 mei werden de Duitse krijgsgevangenen in 2 ruimen van het schip de Phrontis gedirigeerd. Per ruim 400 man en 50 gewonden bovendeks. Het schip had een bemanning van 30 man. Nu waren er een 900 man aan boord. In de kombuis was alleen rijst beschikbaar. Na het vertrek werden wij enkele malen gebombardeerd zonder schade. In emmers aan touwen lieten wij gekookte rijst in de ruimen zakken als voedsel voor de gevangenen. In het Engelse Dover aangekomen, werden wij met voorrang langszij gehaald waar een Engelse militaire trein klaarstond voor transport van de gevangenen. (copyright.langeraar) 

Langeraar werd via het Engelse Falmouth waar een korte na-scholing plaatsvond, geplaatst aan boord van de luchtdoelkruiser Hr.Ms. Jacob van Heemskerk. Ingezet bij convooiwerk van grote troepenconvoyen ri. Gibraltar en Malta en vervolgens ri. IJsland > Engeland. In sept. 1941 werd hij overgeplaatst naar Hr.Ms. Van Kinsbergen. Via Bermuda en Suriname voer men naar Curacao. Na de aanval van Japan op Pearl Harbour werden de olieraffinages in Curacao en Aruba beschermd.

De eerste Duitse onderzeeboten verschenen er in april 1942. Hun logistieke steunpunt was Martinique waar de Duitsers de beschikking hadden over een Frans vliegkampschip en een zware kruiser. Drie Ned. oorlogsschepen, de Van Kinsberen, de Jan van Brakel en de Queen Wilhelmina kregen onder voogdij van Amerikaanse en Engelse commandstructuren het convooi traject Guantanamo > Trinidad toegewezen. Via New York en Suriname kwam Langeraar in augustus 1946 weer in Nederland. Na plaatsing op diverse kruisers en 2 keer 1 1/2 jaar in Nieuw Guinea o.a. in 1960-61 als commandant van de torpedojager Hr.Ms. Kortenaer en 3 jaar in een Nato functie in Engeland en vervolgens een staffunctie bij de commandant Zeemacht in Den Helder werd kapitein-ter-zee W.Langeraar gepensioneerd. Willem (60 jaar getrouwd, 3 kinderen) wordt dit jaar 93.

Braml2_smallDe vader van Willem Langeraar was Johannes Christiaan Langeraar (1890-1980). Deze Bram Langeraar zat in de 2e W.O in het ondergronds verzet in Gouda. (zie het boek: Gouda in de Tweede Wereldoorlog) (2006)

Verwanten

In 2007 was het aantal naamdragers Langeraar in Nederland volgens het Meertens Instituut 91. Verder wonen er Langeraar’s in Engeland, Frankrijk, Ver. Staten en Australië.

Als achtjarig kind in 1950, kreeg ik van mijn Langeraar-familieleden al te horen dat een verre voorvader Langeraar in het leger van Napoleon had gediend. Dat sprak tot de verbeelding. Nog interessanter was de mededeling dat diens voorvaders generaties lang op een kasteel hadden gewoond. Diverse Langeraar’s zijn vanaf circa 1860 een zoektocht begonnen naar het kasteel.

cast

In 1999 ben ik zelf met het (archief)onderzoek begonnen. Om te beginnen in het Utrechts archief. (Destijds bestond Google internet nog niet.) Ik bezocht jarenlang de archieven in Gouda, Amsterdam, Woerden, Gorkum, Tiel, Nationaal Archief in Den Haag, Gelders archief in Arnhem enz. enz. Ik ontmoette en correspondeerde met familieleden in Eindhoven, Leiderdorp, Vlissingen, Malta, Hengelo enz. enz. Het resultaat is een interessant verslag over interessante Langeraar’s .

De aan de familie Langeraar aanverwante families zijn: Van der Boom, Van Leeuwen, Koeman, Boot, Van der Bruggen, Kortenoever, Mijnlieff, Borstelaar, Voormann, Van Sante, Lugthart, (de) Kater, Rouwenhoven, Van de Horst, Den Edel, Ligthart, Kooyman, de Jong, Hazenbroek, Van de Want, Van Sijl, Kruidenier, Reintjes, Bosch, Jansen, Janknegt, Roosdorp, Diederichs, Bartlema, Stratton, Van Zijl, Van de Sande, Oskam, Prins, Wijdieks, etc. (in chronologische volgorde).

Langeraar’s uit Waddinxveen

Adriaan Hendrik Langeraar werd geboren in 1921. Na zijn HBS opleiding ging hij studeren aan de universiteit van Rotterdam. In de 2e wereldoorlog zat hij – evenals zijn vader Johannes Christiaan (schuilnaam: Bram) Langeraar – in het verzet in Gouda waar zijn schuilnaam Lex Langeraar was. Braml2_small

<== Bram Langeraar (1890-1980) werd in april 1941 door de Duitse bezetter overgebracht naar het “Oranjehotel” in Scheveningen maar werd na enige tijd vrijgelaten. Hij bleef in het ondergronds verzet tot het eind van de oorlog. (zie het boek: Gouda in de Tweede Wereldoorlog. [2006]).

Zijn zoon, A.H. (Lex) Langeraar werd, na zijn studie voltooid te hebben, actuaris en ging werken bij de Sociale Verzekeringsbank waar hij carrière maakte.

Kort na de oorlog heeft Adriaan Hendrik (Lex) Langeraar genealogisch onderzoek gedaan naar de familienaam Langeraar. Onder meer in het Rijksarchief (thans Nationaal Archief) in Den Haag. Van dat onderzoek maakte hij een reeks aantekeningen, die hij in 2001 aan mij overdeed.

IMG_0002 (Large)

Ook verzocht hij destijds in 1948 aan het heraldisch atelier van de bekende genealoog M.C. Damstra om een onderzoek in te stellen. (zie de antwoordbrief dd 7 febr. 1949 van M.C.Damstra)

Langeraarah_4

A.H. Langeraar woonde na zijn pensionering jarenlang in Spanje en op Malta, maar kwam nog geregeld naar Nederland. waar zijn kinderen wonen.

Deze foto is genomen op 22 oktober 1968. Toen vond bij de rechtbank Den Haag een kort geding plaats tegen projectontwikkelaar en vastgoedmagnaat Reinder Zwolsman. Drs. A. Langeraar was een van de drie partijen tijdens dit proces. foto Nationaal Archief A .H.Langeraar –>

willemlangeraar 1970Zijn broer, Willem Langeraar (*1919), was kapitein ter zee bij de Koninklijke Marine. In 1939 werd hij adelborst.  Op 13 mei 1940 voer adelborst Langeraar met het door de Marine gevorderde schip s.s. Phrontis vanuit IJmuiden naar Engeland (Dover). Aan boord van dit schip waren 850 Duitse krijgsgevangenen, voornamelijk parachutisten, die op last van de Ned.regering naar Engeland werden getransporteerd onder bewaking en begeleiding van circa 15 marine officieren (in opleiding). Bij het verlaten van de haven van IJmuiden werd het schip nog aangevallen door Duitse jachtvliegtuigen, echter zonder erge schade te veroorzaken.  Bij het ochtengloren van 13 mei werden de Duitse krijgsgevangenen in 2 ruimen van het schip de Phrontis gedirigeerd. Per ruim 400 man en 50 gewonden bovendeks .In het Engelse Dover aangekomen, werden ze met voorrang langszij gehaald waar een Engelse militaire trein klaarstond voor transport van de gevangenen.

Langeraar werd via het Engelse Falmouth waar een korte na-scholing plaatsvond, geplaatst aan boord van de luchtdoelkruiser Hr.Ms. Jacob van Heemskerk. Ingezet bij convooiwerk van grote troepenconvoyen ri. Gibraltar en Malta en vervolgens ri. IJsland > Engeland. In sept. 1941 werd hij overgeplaatst naar Hr.Ms. Van Kinsbergen. Via Bermuda en Suriname voer men naar Curacao.   Via New York en Suriname kwam Langeraar in augustus 1946 weer in Nederland. Na plaatsing op diverse kruisers en 2 keer 1 1/2 jaar in Nieuw Guinea o.a. in 1960-61 als commandant van de torpedojager Hr.Ms Kortenaer en 3 jaar in een Nato functie in Engeland en vervolgens een staffunctie bij de commandant Zeemacht in Den Helder werd kapitein-ter-zee W.Langeraar  (getrouwd; 3 kinderen) gepensioneerd. 

Dornier Wal 1929-2009

De heroische vliegtocht van 3 Dornier Wal vliegboten, die in 1929 van Den Helder naar het voormalig Nederlandsch Indie vlogen, werd in april/mei 2009 herdacht. (zie daarvoor: www.dornier-wal.com)

IMG_0002 (Small)
Op foto: De volledige bemanning van de DornierWal D21, D22 en D23, begin april 1929.

Op 3 april 1929 begon de tocht – met ondermeer sergeant reservevlieger Adriaan Langeraar in de Dornier Wal D22 – in Den Helder. Na de nodige tegenslagen, zoals een crash in Bagdad op de rivier de Tigris, eindigde de vliegreis op 18 mei 1929 in Batavia (Djakarta). Deze vliegreis van circa 6 weken is zowel door de Marineluchtvaartdienst alsook door anderen uitvoerig beschreven. Zie bijv. het boek: 

Dornier Wal – A light coming over the Sea